Home > Persoonlijke Verhalen > Persoonlijke verhalen

Persoonlijke verhalen

Naam Marjanne
Leeftijd 42 jaar
Verslaving Alcohol- en medicijnverslaving
  Gehuwd, geen kinderen. Personal assistant


Stap voor stap… Mijn leven kun je het beste als “roerig” omschrijven. Mijn vader was oliemakelaar en daarom verhuisde ons gezin vaak naar verschillende uithoeken op de wereld. Ik hield veel van mijn vader; keek enorm tegen hem op, maar vaak had ik het gevoel dat mijn liefde eenrichtingverkeer was; hij hield meer van mijn broertje. Een aantal jaar geleden is hij overleden en dat had veel impact op me. Vanaf mijn twaalfde tot mijn zestiende ben ik seksueel misbruikt. Ik vond het verschrikkelijk, maar voelde me verantwoordelijk voor wat er gebeurde. Ik heb het daarom altijd geprobeerd verborgen te houden voor mijn ouders. Toen al was ik bezig om mijn werkelijke gevoelens te onderdrukken.

Ik heb verschillende ontzettende leuke banen gehad; voor zeer gedreven mensen gewerkt. Als ik erop terugkijk, ben ik altijd bezig geweest om mijn leven zo mooi mogelijk voor te doen. Ik vond het altijd erg belangrijk dat iedereen mij aardig en intelligent vond. Ik keek tegen mensen op waarvan ik dacht dat ze succesvol waren; ik voelde me vaak de mindere en om dat te compenseren, nam ik regelmatig een borrel. Dan praatte ik makkelijker en voelde me beter.

Als ik erop terugkijk, zie ik steeds dat woord “verbergen” naar voren komen. Verbergen van mijn seksueel misbruik en de impact daarvan, verbergen dat ik geen zelfvertrouwen had en verbergen dat het uiteindelijk ook fysiek erg slecht met me ging. Ik had onder invloed ongelukken veroorzaakt, ik had met mijn dronken kop ruzies uitgelokt en door de alcohol en medicijnen had ik mijn lichaam ook de vernieling in geholpen. En wat had ik uiteindelijk bereikt? Ik kon het gevecht niet meer aan en dat kon ik echt voor niemand meer verbergen.

Ik heb zelf het initiatief genomen om SolutionS te bellen; iets waar ik nog altijd trots op ben. Ik belde en kreeg iemand aan de lijn die me het gevoel gaf precies te weten wat ik doormaakte. Later bleek dat ze inderdaad ook verslaafd was geweest; zoiets voel je toch aan, denk ik. Daarna ging het snel. Binnen een paar dagen zat ik in het vliegtuig op weg naar de kliniek. Ik heb het zwaar gehad. Ik heb er bijna 3 weken over gedaan om van de Xanax te ontgiften. Ik vond dat vreselijk, maar iedereen was zo gemotiveerd daar en het personeel was zo vriendelijk; alleen dat al gaf me moed om door te zetten. De therapiesessies vond ik in begin ook verschrikkelijk. Ik was al die jaren gewend om mijn gevoelens te verbergen, maar nu moest ik tijdens de groepsessies plotseling mijn werkelijke persoon laten zien. Toch kreeg ik hierdoor steeds meer zelfvertrouwen. Ik leerde ook wat mijn valkuilen waren, waarom ik zo reageerde en hoe ik daar op een andere manier mee om zou kunnen gaan.

En toen brak het moment aan om weer naar huis te gaan. Dat was een spannend moment. Ik zat vol goede moed en voornemens, maar tegelijkertijd zou het natuurlijk ook weer mis kunnen gaan. In het verleden had ik al een aantal pogingen gedaan om te stoppen, maar elke keer was het weer mislukt. Hoe zou dat nu gaan? En hoewel ik op het moment van naar huis gaan zeker wist dat het nu niet zou mislukken, heeft mijn man me toch overgehaald om het aftercare programma bij SolutionS te volgen. En ik moet eerlijk bekennen; ik had het niet gered zonder. Ondanks dat je jezelf sterk voelt, zijn er toch momenten dat je heel erg de neiging hebt om je “oude” reacties op gebeurtenissen te kiezen. En dan bedoel ik niet alleen de negatieve of stressvolle momenten, maar ook de leuke en gezellige momenten waarop je jezelf eigenlijk heel sterk voelt. Juist dan overschat je jezelf. In de kliniek oefen je als het ware op het “droge”. Tijdens de aftercare ben ik samen met mijn counselor verder gegaan met het in praktijk brengen van wat ik in de kliniek had geleerd.

Op dit moment voel ik me zoveel beter. Ik neem het leven veel meer zoals het komt; sta veel meer stil bij de kleine dingen van de dag. Ik accepteer dat ik me niet altijd top hoeft te voelen en ik merk dat, nu ik heb geleerd hierover te praten en ook mijn mindere momenten kan delen met anderen, ik veel meer rust heb gevonden. Ik heb geleerd om gewoon mezelf te kunnen zijn; om mensen weer te vertrouwen en vooral ook mezelf weer. Ik mag er zijn zoals ik ben.

Marjanne

Terug

Naam Hans
Leeftijd 45 jaar
Verslaving Alcoholverslaving
  Eigenaar van een handelsfirma.


Hoe alles weer goed kwam… Medio 1995, ik was toen 36 jaar oud, was ik herstellende van een overspannenheid/overwerktheid toen helaas de basis van alcoholgebruik werd gelegd. De psycholoog met wie ik een aantal gesprekken gevoerd had, vertelde mij dat het over het algemeen wel hielp om eens een borrel te nemen als je gedeprimeerd bent. Ik heb dit toen geprobeerd en het werkte wel, hoewel ik er niet echt gelukkig mee was. Ik wist wel dat alcoholisme op de loer lag. Ik heb het onder controle weten te houden de daarop volgende jaren. Maar ik had er nooit mee moeten experimenteren! Bij vlagen nam ik meer dan goed was, vooral als de spanning erg opliep. De angst dat ik psychisch zou terugvallen was groot. Deze angst is wel verminderd, maar eigenlijk continu latent aanwezig gebleven. Totdat in 2003 de situatie langzaam ging escaleren.

De handelsfirma die ik in 1995 overnam van mijn vader deed een groot beroep op mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Met veel inzet en energie heb ik de zaak verder uitgebouwd. Ook mijn gezin was in die zin een belasting. Mijn vrouw en vier kinderen stonden en staan op de eerste plaats. Ik voelde de verantwoordelijkheid als een zware last. Wij kregen de kinderen ook nog eens snel op elkaar. We lieten een mooi huis bouwen en de business groeide door. En als het nu eens wat minder gaat? En als ik mijn doelstelling niet haal? Ik vroeg het mij dikwijls af en ik kon die gedachte niet aan. De spanning steeg geleidelijk. Ik begon eraan te wennen om af en toe wijn of bier te drinken om de stress te verlichten. Ik was bang dat ik gezin en zaak niet zou trekken. Begin 2003 diende zich uitputtingsverschijnselen aan in de vorm van een "burn-out". Ik ben doorgegaan met werken. Dit moest ook omdat ik de achterliggende jaren nogal wat personeelsproblemen had en zelf herhaaldelijk extra hard er tegenaan moest. In 2003 lukte het om een goede en betrouwbare rechterhand te vinden zodat ikzelf rustiger aan kon doen. De ontspanning die toen optrad kon ik feitelijk niet aan. Dit lijkt vreemd, maar ik was nogal gewend aan problemen en veel zelf doen. Dit werkte bij mij de burn-out in de hand. Vanwege perfectionisme, verantwoordelijkheidsgevoel en jarenlange hoge werkdruk. Ook het element van goed willen presteren lag eraan ten grondslag.

In mijn jeugd was hiervoor al de basis gelegd. Mijn vader stelde hoge eisen aan mij (en mijn broers) en hij was niet gauw tevreden. Daar komt bij dat mijn vader niet in staat was om mij te complimenteren, waar best reden voor was. Dit alles heeft er bij mij toe geleid dat het alcoholgebruik alcoholMISbruik werd. Het gezin ging eronder lijden, ik maakte onnodig ruzie met mijn vrouw en ook de firma had niet veel meer aan mij. Ik zat thuis, verveelde mij en nam teveel wijn, bier of sherry in. Kortom, het liep uit de hand. Precies op het goede moment kwam SolutionS in beeld. Hoewel ik overvallen werd met de aangedragen oplossing en ik tegensputterde om de hulp te aanvaarden, kwam ik uiteindelijk in een Engelse kliniek terecht.

Daar heb ik een maand doorgebracht en mezelf hervonden. Ik begreep dat ik mijn gevoelens moest gaan beschrijven en beter moest leren begrijpen. Aanvankelijk leek het mij vreemd, maar ik zag in dat het goed was! Emoties uiten is niet mijn sterkste kant. In Engeland ging ik dit inzien. Al met al een prima verblijf daar. Ik zou het een ieder, voor wie het nodig zou zijn, aanraden!

Hoewel het nog best wel eens moeilijk is om de aandrang, om op moeilijke momenten "iets" te nemen, te weerstaan, lukt het heel goed om sober te blijven. Dit mede dankzij het team van SolutionS!! Een goed en adequaat team van ervaringsdeskundigen en goed op-geleide medewerkers/sters. Met dank! Het resultaat is persoonlijk herstel; herintegratie in het gezin en opnieuw de leider van de BV. Ik ben niets verloren en dagelijks tel ik mijn zegeningen.

Ik heb geleerd om in 24 uur per dag te denken. Dus elke dag sober is er weer één erbij. Ook de "Hogere Macht", voor mij betekent dit de "God van de Bijbel", is mijn steun en hulp op moeilijke momenten. Daardoor is er rust en vertrouwen. Mijn gevoelens kan ik nu onder ogen zien terwijl ik ze voorheen trachtte "weg te drinken". Ik kan deze gevoelens nu accepteren en er iets mee te doen. Ik weet inmiddels dat ik een hoog-gevoelige persoonlijkheid heb en dus voor specifieke situaties of omstandigheden gevoelig ben. Hierdoor ben ik extra kwetsbaar. Door er goed mee om te gaan kan ik die kwetsbaarheid ook positief inzetten. Ik koester en omarm elk positief facet van het leven. Het heden vergeleken met ca. een half jaar geleden is een verschil tussen dag en nacht. Ik kies voor het licht, nuchterheid en perspectief. Om nog maar niet te spreken over gezondheid. Ik kan nog steeds terecht bij de mensen van SolutionS. Bellen kan dag en nacht en ook de meetings eens per twee weken zijn behulpzaam. Ik heb natuurlijk baat bij de support van mijn vrouw, kinderen, familie en vrienden. Ik ben niets kwijtgeraakt. Dat is bijzonder, maar geen verdienste van mijzelf. In deze lijn ga ik door. Dus……hoe alles weer goed kwam.



Hans

Terug

Naam Cissy
Leeftijd 48 jaar
Verslaving Alcoholverslaving
  Gehuwd, geen kinderen. Werkt bij een luchtvaartmaatschappij.



Hoe mijn leven intenser en rijker is geworden... Mijn naam is Cissy en ik ben alcoholiste, jawel alcoholiste. Om dit toe te geven is een lange strijd van 30 jaar vooraf gegaan. Ik ben opgegroeid in een soort Virginia Woolf verhaal waarin mijn alcoholische vader de hoofdrol speelde en waarvan het einde ook zeer tragisch was. Hij eindigde in een tehuis voor demente bejaarden met de ziekte van Korsakov. Helaas heeft mij dat er niet van weerhouden om flink door te drinken.

Ook mijn drankcarrière is zeer jong begonnen; op mijn 17e. Het hoorde gewoon bij mijn sociale leven. Op mijn 21e ging ik naar het Midden Oosten om als stewardess te werken en drank was daar een welkome afwisseling. Het was bovendien hard nodig om de indrukken en sensatie die dit beroep met zich meebrengt te verwerken. De jetlags en klimaatverschillen werden onder het genot van een drankje zeer aangenaam verzacht. Terug in Nederland, na nog een aantal buitenlandse avonturen, veranderde het drankgebruik niet. Het werd alleen maar erger. Gelukkig had ik de gave om mijn normale leven gewoon door te laten gaan, mijn werk, mijn huwelijk etc. Tenminste dat dacht ik, want ik was niet anders gewend, het was de normaalste zaak van de wereld om iedere dag te drinken, en als ik per ongeluk eens onder aan de trap gevonden werd, moesten mensen om mij heen daar niet moeilijk over doen. Want ik was eigenlijk al vanaf mijn prille jeugd niet anders gewend. Dus iedereen en zeker mijn echtgenoot die mij hierop aansprak, vond ik een ontzettende burgerlijke zeikerd, die maar beter kon vertrekken en mij met rust moest laten.

Ik kan een boek volschrijven met ontzettend leuke en tragische verhalen die het drinkverleden met zich meebrengt, maar op een gegeven moment was het een feit dat mijn omgeving en zeker mijn echtgenoot, mijn drankgelagen spuugzat waren. Nu ben ik ze dankbaar, anders was ik er nooit toe gekomen om met trillende handen het telefoonnummer van SolutionS te bellen op zaterdag, in de hoop dat niemand zou opnemen. Dat dat niet het geval was is mijn redding geweest.

Na dat telefoontje is mijn leven drastisch veranderd. Een jaar geleden had ik me niet voor kunnen stellen, hoe goed het nu met me zou gaan, heel goed zelfs, en dat zonder drank!! Dat heb ik dus voor elkaar gekregen dankzij een opname in een kliniek in Duitsland. Nadat ik ontslagen was uit de kliniek, heb ik alle tools aangegrepen als een drenkeling, de nazorg van SolutionS en de AA, want de angst voor een terugval zat er goed in. Deze angst is nu een stuk minder geworden, mijn onzekerheden die met drank veel erger waren, zijn ook een stuk minder. Het soms paranoïde gedrag, wat heel kenmerkend is voor alcoholisten, is weg, kortom: het leven is veel intenser en rijker en dat alleen maar door te accepteren dat ik een alcoholiste ben!!!

Cissy

Terug

Naam Arnold
Leeftijd 49 jaar
Verslaving Alcoholverslaving
  Gehuwd met Annette, vier kinderen in de leeftijd van 25, 22, 19 en 15 jaar. Is exporteur van bloemen.


Zeg het met bloemen... Ik ben opgegroeid tussen de bloemen. Mijn grootvader kweekte al bloemen en mijn vader heeft zijn bedrijf later overgenomen samen met twee broers. Omdat mijn ooms ook kinderen hadden die de zaak zouden willen voortzetten, ben ik uiteindelijk mijn eigen weg gegaan. Inmiddels al 19 jaar heb ik een exportbedrijf in bloemen en ben ik uitgegroeid tot een van de grotere spelers in dit segment.

Altijd veel onderweg geweest, soms was ik gemiddeld maar een week in een maand thuis. Mijn vrouw Annette heeft het thuisfront altijd geregeld en ze deed dat uitstekend. We hebben vier kinderen waarvan er inmiddels twee het huis uit zijn. De jongste van 19 en 15 jaar zijn nog thuis, hoewel ze ook de leeftijd hebben dat ze veel uithuizig zijn.

De laatste tien jaar merkte ik dat ik steeds meer afhankelijk van alcohol begon te worden. Met al mijn zakelijke besprekingen en overdadige lunches sloop dat er eigenlijk vanzelf in. Ik liet mij zowel in het buitenland als in Nederland ook vrijwel altijd rijden door een chauffeur. Mijn secretaresse regelde mijn afspraken en ze wist al lang dat ik deze graag buiten de deur hield.

Ik maakte mijzelf lang wijs dat dit sociaal, functioneel en daarmee ook zakelijk noodzakelijk was. Ik begon steeds vroeger op de dag naar alcohol te verlangen en had op het laatst altijd wat bij mij. Ik zag niet dat mijn gedrag veranderde, maar mijn directe omgeving zag dat uiteraard wel. Ik werd sneller geïrriteerd, vergat afspraken en kreeg minder energie. Opmerkingen van mijn vrouw, later ook van mijn kinderen en een enkele keer van een moedig familielid, weerlegde ik met verve. Later ging ik op hun commentaar steeds feller reageren, waardoor ik mij ging afsluiten. Als ik maar buiten beeld bleef, zowel fysiek als emotioneel, dan had ik ook geen last van hen en zij niet van mij. Afspraken met vrienden werden afgezegd, er kwamen steeds minder mensen over de vloer. Mijn kinderen meden het om ‘s avonds met vrienden en vriendinnen thuis te komen.

Zakelijk nam ik beslissingen die ik achteraf met een heldere kop nooit genomen zou hebben. Dat heeft mij uiteindelijk veel geld gekost.

Mijn dochter heeft vorig jaar haar VWO-diploma behaald en ze wilde een feest organiseren. Aan haar moeder vroeg ze om ervoor te zorgen dat ik niet te veel zou drinken en dat ik mij zou gedragen. Gezien mijn doorgaans felle reacties durfde ze dat niet direct aan mij te vragen. Een uur voor het feest herinnerde mijn vrouw mij nog eens fijntjes aan het feit hoe belangrijk het was dat wij haar een mooie avond gunden, hoezeer ze dit verdiend heeft. Ik was donders. Uiteraard snapte ik ook het belang van dit feest voor mijn dochter en door hun uitspraken twijfelden ze impliciet ook aan mijn vaderliefde voor haar. Ondanks al mijn goede voornemens en onbegrip over de zorgen op voorhand, werd ik na enkele uren overduidelijk en luidruchtig dronken. Mijn dochter schaamde zich diep, ik zag haar nog huilend wegrennen en het feest eindigde in een disaster. De hele familie was in alle staten en overgoot mij daarna met heftige verwijten. Mijn twee oudste kinderen schreeuwden dat ze nooit meer thuis zouden komen als ik er was. Ik probeerde in de weken daarna met drinken te minderen, maar dat lukte mij eenvoudigweg niet. Het leek of ik uit schaamte en schuldgevoel steeds meer behoefte aan drank kreeg. Toen zowel privé als zakelijk mij het water aan de lippen stond, heb ik contact gezocht met SolutionS. Mijn vrouw had maanden daarvoor hun brochure al opgevraagd, maar die wilde ik niet eerder inzien.

Ik ben naar een kliniek in Zuid-Afrika gegaan. Ik wilde zover mogelijk weg zijn, afstand nemen van alles en iedereen maar vooral van mijn oude leven. Ondertussen hield de counsellor van Solutions contact met mijn familie. Zij hadden ook ondersteuning nodig en hen is ook goed uitgelegd wat verslaving is. Ik ging dat in de kliniek ook inzien, maar zij hadden alleen hun woede en frustratie. Door de gesprekken van de counsellor met mijn familie ontstond er meer begrip , hoewel het na mijn terugkeer nog maanden heeft geduurd voordat het vertrouwen in mij weer iets terugkwam. Ik heb daar begrip voor hoewel het soms toch pijnlijk is, zeker als je zo hard je best doet om nuchter te blijven.

Zowel zakelijk als privé gaat alles een stuk beter. Ik wil niet zeggen dat alles onder controle is, maar ik heb geleerd dat ik ook moet kunnen overlaten en loslaten, vertrouwen in anderen moet hebben. Ik zeg het nu met bloemen en niet meer met drank…

Arnold

Terug

Naam Lucas
Leeftijd 38 jaar
Verslaving Alcohol, cocaïne & gokverslaving
  Samenwonend, 1 dochter van 4 maanden. Na rechtenstudie gewerkt als projectmanager in commerciële dienstverlening. Nu werkend bij een softwarebedrijf.


Sterker dan ooit... Het is 6 oktober 2003. Ik, Lucas 38 jaar, laat me vrijwillig opnemen op de gesloten afdeling van Endegeest, een psychiatrische instelling te Oegstgeest. Het is me allemaal te veel geworden. Vijftien jaar eenzame strijd tegen een gokverslaving, een drankprobleem, en drugsmisbruik spoken door mijn hoofd. Vooral de gokverslaving heeft erin gehakt: grote financiële problemen verlammen bijna ieder poging om nog íets aan mijn problemen te doen, het voelt als dweilen met de kraan open. Onvrede en zelfhaat, omdat ik ondanks mijn talenten en kwaliteiten en ondanks alle kansen om ze te benutten daar vrijwel niets mee gedaan heb, strijden om voorrang met schuld- en schaamtegevoelens, vanwege de vele nooit ingeloste beloftes en verwachtingen jegens vriendin, familie en vrienden. Vijftien jaar weggegooid, vijftien jaar waarin ‘normale’ mensen de basis - studie, werk, huis, gezin - neerleggen voor de rest van hun leven. Waarom nog doorgaan?

Het is 15 oktober 2004. Nadat mijn zus mij in contact heeft gebracht met Solutions (ik ben haar daarvoor eeuwig dank verschuldigd..) sta ik voor de ingang van een kliniek ergens ten zuidoosten van Berlijn. Dankzij Solutions is alles snel en goed geregeld, zodat ik nu aan het echte begin sta van de weg naar een ander leven. Ik weet nauwelijks wat me te wachten staat, maar heb me één ding voorgenomen: ik zal nu eens een keer open en zonder vooroordelen of betweterigheid (één van mijn ‘sterke’ eigenschappen..) de confrontatie aangaan. Van de counsellor van Solutions had ik inmiddels begrepen, dat dat essentieel is, indien ik blijvend van mijn verslavingen af wilde komen. En ook in de kliniek werd me al snel duidelijk gemaakt dat ik moest beginnen met te accepteren, dat ik mijn problemen niet alléén kon oplossen, dat ik de wijsheid niet in pacht had (laat ik nou dat nou al 38 jaar lang wél gedacht hebben..), en vooral ook dat er dingen in mijn leven waren die ik níet kon controleren. Kortom een complete verandering van mijn gedachtegoed, dat ik al mijn hele leven koesterde.

Het is 4 november 2004. Ik ben nu bijna drie weken in de kliniek. Van ‘s morgens vroeg tot ’s avonds laat heb ik intensieve therapie; best zwaar, maar toch ook leuk en interessant. Ik heb vandaag te horen gekregen, hoe lang men (= de deskundigen in de kliniek) het nodig acht dat ik blijf om met een goede kans op succes de verslavingen thuis de baas te blijven. ‘Nog drie weken’ wordt mij verteld en zoals ik me had voorgenomen, luister ik naar dit advies, ondanks het feit dat ik me fantastisch voel. Dit is overigens niet zo vreemd aangezien ik na de eerste dag namelijk had besloten om tegelijkertijd ook andere zaken die mij tegenstonden aan te pakken. De sigaretten zwoor ik óók af, en de overtollige kilos ging ik te lijf met sport, oefeningen, gezond eten en veel water drinken.

Het is 26 november 2004. Ik ga naar huis! Het afscheid van personeel en medepatiënten valt me zwaar. Er is me zoveel lof toegezwaaid dat het bijna onwerkelijk aandoet; ben ik dat? Ik voel mezelf letterlijk weer de ‘oude’ Lucas, zoals ik me sinds héél lang - uit een bijna vergeten tijd - niet meer gevoeld heb. Ik zit lichamelijk én geestelijk goed in mijn vel en ga vol vertrouwen in de toekomst terug naar mijn vriendin en dochtertje van vier maanden.

Het is 30 december 2004. Ik ben nu vijf weken thuis. Het gaat nog steeds erg goed met me. Ik heb zojuist een belangrijke fase afgerond in mijn plan van aanpak om mijn financiële problemen op te lossen. De strakke structuur van de kliniek heb ik thuis zo veel mogelijk aangehouden, simpelweg omdat het goed voor me is. De bijeenkomsten van en de afspraken met Solutions heb ik trouw gevolgd en zal ik ook blijven volgen. Ook de AA mag mij tweewekelijks begroeten. Allemaal dingen die ik vroeger nooit gedaan zou hebben, gewoonweg omdat ik zo eigenwijs was te denken dat ik het nu wel alleen kon, of dacht dat dergelijke bijeenkomsten zinloos waren. Ik bedenk me dat het voor alles, wat ik tot nu toe heb bereikt, inderdaad essentieel is geweest dat ik mijn vooringenomenheid en mijn ‘ik-weet-alles-beter-houding’ heb laten varen, kortom, dat ik er open en zonder verzet in ben gestapt. Te samen natuurlijk met de grote kwaliteit en het hoge niveau van de Duitse kliniek, SolutionS, en niet te vergeten mijn medepatiënten!

‘Alleen nuchter kun je winnen’ heb ik in stap 10 bij de AA gelezen. Een cliché misschien, maar voor mij, met ook mijn andere verslavingen op de loer, heeft dit namelijk nog een extra betekenis. De gokverslaving heb ik altijd als mijn grootste probleem beschouwd, en in zekere zin is dat ook waar. Echter, als ik destijds dan weer eens een poging tot stoppen deed, bleef de alcohol natuurlijk buiten schot, dát was immers geen probleem. Nu zie ik in dat het niet zo raar was dat het me nooit gelukt is te stoppen: je staat na een paar biertjes nou eenmaal minder sterk in je schoenen, en voor ik het wist stond ik al weer achter de gokbak! Alcohol is in feite een sluipmoordenaar, de opmaat en basis voor andere problemen of verslavingen! Iedereen die een gok- of drugsverslaving aan wil pakken, zou ik aan willen aanraden tevens de alcohol af te zweren, óók indien de alcohol op zichzelf geen probleem is! Met Solutions heb ik afgesproken dat mensen, die daar behoefte aan hebben mij altijd kunnen bellen om te praten over hoe ik alles ervaren heb, of om me wat dan ook te vragen wat ze willen weten. Mijn telefoonnummer is via Solutions te verkrijgen.

Het is 1 januari 2005. Met recht een gelukkig Nieuwjaar; ik heb weer een toekomst! Ik kan het nog steeds bijna niet bevatten dat er in zó korte tijd zó veel is bereikt. Een heel prettig, maar nog wat ‘onwezenlijk’ gevoel, alsof… Maar nee, ik heb geen drugs of alcohol gebruikt, ik ben ‘gewoon’ blij en gelukkig van mezélf uit!



Lucas

Terug

Naam Hilde
Leeftijd 34 jaar
Verslaving Eetverslaving
  Werkt als producer bij een televisieomroep


Eten… van obsessie tot genieten… Ik heb een eetstoornis. Een aantal jaren geleden heeft zich dat bij mij geopenbaard in de vorm van niet of heel weinig eten. Misschien zou je het beter een obsessie kunnen noemen. Ik kon geen gesprek voeren, geen handeling verrichten zonder aan eten te denken. Eten was het eerste waar ik aan dacht als ik opstond en het laatste waar ik aan dacht voor ik naar bed ging. Hoewel mijn omgeving wel zag dat ik erg dun was, weet ik niet of ze in de gaten hadden dat ik ze de helft van de tijd heb voorgelogen. Maar dat ik er iets aan moest doen, werd ook mij op een gegeven moment duidelijk. Ik werd er gek van. Op naar een psychiater. Die was duidelijk niet thuis in eetstoornissen en kwam aan met teksten als: je moet gewoon 3 keer per dag normaal eten. Ja, dat snap ik ook wel, maar dat kon ik dus niet. Na 3 keer ben ik daar maar mee opgehouden. Vervolgens heb ik het geprobeerd bij een groep voor vrouwen met een eetstoornis, maar hoewel het wel fijn was om dingen te delen, kwam ik toch niet veel verder. Via via ben ik toen bij SolutionS terecht gekomen.

Het eerste gesprek beviel goed, ik merkte dat ze begrip toonden voor mijn waanzin. Het voorstel kwam om me naar een kliniek te sturen in Zuid-Afrika, waar mensen met allerlei verslavingen behandeld worden en waar al meerdere mensen met een eetstoornis succesvol behandeld zijn. Maar dat leek me helemaal niks, ik wilde me niet ziek melden of vrij nemen van mijn werk voor een langere periode. Maar een paar weken later, nadat ik mij had verlaagd tot het eten uit mijn eigen vuilnisbak, zag ik wel in dat het zo niet langer kon. Ik ben dus toch een maand naar de kliniek gegaan. Het was zwaar, continu praten over je probleem, luisteren naar de problemen van anderen, maar daardoor werden wel een aantal dingen heel duidelijk. Waarom vertoon je dit gedrag, wat zijn de moeilijke momenten en wat kan je eraan doen op die momenten. Elke verslaving is anders, maar er zijn ook heel veel dingen die voor bijna alle verslavingen gelden.

Na 4 weken ging ik weer naar huis, een stuk wijzer. Maar ik voelde me zo wankel! Want als je in de kliniek zit voel je je gesterkt door de mensen om je heen en de fantastische counselors. Maar eenmaal thuis verval je al snel in hetzelfde gedrag en word je uiteraard weer geconfronteerd met dezelfde dingen die tot de obsessie hebben geleid. Het was toen echt absolute noodzaak dat iemand me bij de les hield en dat hebben ze bij SolutionS wel gedaan.

Het idee dat je elke dag iemand kan bellen als je het echt even niet meer uithoudt is al heel fijn. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook wel eens gedacht heb: Bekijk het allemaal maar met je tips, ik doe even lekker waar ik zin in heb. Soms heb je even geen zin om therapeutisch bezig te zijn. Maar ze hebben me geen week met rust gelaten en dat is maar goed ook. Ze hebben me ook gestimuleerd om naar de Overeaters Anonymous te gaan. En omdat ze daar ook weer de 12 Stappen hanteren die ik in de kliniek heb meegekregen, heb ik daar wel veel aan.

Ik ben er nog lang niet. Ik tel nog elke dag calorieën. Maar ik heb veel geleerd, veel handvatten gekregen waardoor het ergste echt voorbij is en ik weer een beetje normaal kan leven. Ik weet zeker dat het helemaal goed gaat komen, ik voel me in ieder geval gesteund door een heel sterk vangnet.

Hilde

Terug

Naam Noes
Leeftijd 52 jaar
Verslaving Alcoholverslaving
  Gehuwd met bankdirecteur
Drie kinderen, 25, 22 en 19 jaar

Count your blessings Ik moet een lied maken. Om te zingen voor een veeljarig bruidspaar en dat gaat op de melodie van "Thank you for the music" van Abba. Ik kan ook nog wel een tweede lied maken, maar dan voor mijzelf: ‘Thank you for SolutionS". Zonder SolutionS zou ik nu nog steeds een alcoholisch brokje ellende zijn geweest. Iemand die jarenlang tegen zichzelf zei dat het morgen wel beter zou gaan en dat overmorgen het moment was om te gaan minderen, weer gewoon het eerste glas om een uur of vijf ’s middags te drinken. Maar de volgende dag en de dagen daarop was het vroeg in de middag en soms zelfs ’s ochtends weer raak. Natuurlijk was ik geen alcoholist! Ik was immers nog nooit onderuit gegaan had nog een black out gehad. Maar ondertussen besefte ik niet dat ik ’s avonds slecht aanspreekbaar en kribbig was, overdag geen energie had en overal tegen opzag. Mijn gezin is mij onvoorwaardelijk trouw gebleven, maar ik realiseerde me dat, als ik zo doorging, ik hen kwijt zou raken en mezelf fysiek onherstelbaar zou beschadigen.

Via een vriendin (…in het kwaad…) kwam ik in contact met SolutionS. Overmoedig eerst een periode van gecontroleerd drinken geprobeerd. Overmoedig dus. Er waren te vaak momenten van ongecontroleerd drinkgedrag. Mijn besluit stond vast: ik wilde naar een kliniek, redden wat er te redden viel. Deze kliniek werd "the place for me"! Vijf weken praten, luisteren, maar vooral mezelf herontdekken, inzien dat zelfmedelijden voor mij de grootste valkuil was. Daar in Engeland, waar je je volledig op jezelf kunt richten, zag ik eindelijk in dat mijn zelfmedelijden vaak misplaatst was en alleen maar versterkt werd door overmatig drinken. Het levensverhaal dat ik daar geschreven heb eindigt met ‘Count your blessings’. Zo leef ik en zo voel ik me nu ook.

Als ik terugkijk op de afgelopen zeven drankvrije maanden zie ik een blij en energiek mens. In deze periode heb ik meer ondernomen dan in de laatste zeven jaar bij elkaar. Maar vooral een fijn en liefhebbend gezin om me heen en een ‘buitenwereld’ die niet veroordeelt, maar respect voor me heeft!

Thank you for SolutionS.



Noes

Terug