Clienten

Johan, 49 jaar. Zelfstandig ondernemer, verslaafd aan alcohol
 
Mijn naam is Johan en ik ben opgegroeid in Enschede in een gezin met zeven kinderen. We waren als gezin actief lid van de Gereformeerde Gemeente, ofwel de “zwarte kousenkerk”. Op 17-jarige leeftijd ging ik vervroegd in dienst bij de Korps Commando troepen en in 1981 werd ik voor negen maanden uitgezonden naar Libanon. Na die periode ging ik gelijk aan het werk als vrachtautoverkoper en later begon ik als  zelfstandig truckexporteur. In die tijd had ik een druk, hectisch, maar succesvol bestaan. Ik had een bedrijf opgebouwd met vestigingen in de Baltische staten en Rusland, ik had inmiddels vier kinderen en was gelukkig getrouwd.

In 2004 overleed mijn oudere broer op 43 jarige leeftijd aan de gevolgen van overmatig drinken. Dit was voor mij echt een eye opener; je kunt dus gewoon dood gaan aan alcohol! En hij was nog wel een ex-marinier! Ik besloot om te stoppen met drinken, want ik dronk toch alleen om de successen te vieren? Het zou echter nog zes jaar duren voordat ik me na talloze pogingen om te stoppen in 2010 liet opnemen bij SolutionS. Het lukte me gewoon niet om te stoppen op eigen kracht.

Ik zag zo tegen de opname op, het leek me verschrikkelijk. Maar het tegendeel was waar. Het was een warm bad van 28 dagen, zowel geestelijk als lichamelijk. Ik gaf mezelf compleet over en voor het eerst in mijn leven was ik eerlijk over het verleden. Veel dingen kregen toen ineens een plekje.

Toen ik zes maanden uit de kliniek was, dacht ik wel weer een wijntje te kunnen drinken met de buurman. Dit liep in de weken daarna uit de hand en ik heb me, na interventie van SolutionS, weer laten opnemen. Weer voor de volle periode, echter lag de nadruk nu op de terugvalpreventie.

Nu, 14 maanden later, beginnen mijn hersenen weer beter te functioneren en ben ik een traject gestart waarin ik alle ellende van vroeger een plekje probeer te geven. Dit was me met de drank nooit gelukt! Welbeschouwd een gouden kans die voor mijn broer helaas niet was weggelegd. Ik kom steeds verder op de weg naar herstel. Herstel, niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn vrouw en kinderen!

De aftercare was fijn om te doen. Het is toch een jaar lang een vinger aan de pols in het herstel. En nu kan ik nuchter verder werken aan mijn herstel, family first!
 
Aanvaard hulp, denk aan jezelf en je gezin. Er zijn genoeg mensen met hetzelfde probleem!

Voor mij was het de belangrijkste beslissing in mijn leven, een onvergetelijke ervaring.
 
Groeten, Johan

Rogier, 36 jaar. Verslaafd aan drank en harddrugs.

“Ik ben Rogier en ik ben verslaafd”. Het was de grootste stap in mijn leven om  deze  zin uit te spreken. Wat was het angstig om te erkennen dat ik een verslaving heb en dat door die ziekte mijn leven volledig verwoest was. Na anderhalf clean te zijn ben ik nu zo trots en opgelucht. Mijn leven zonder gebruik is zo mooi en ik ben zo dankbaar dat ik een kans heb gekregen om voor het leven te kiezen. 

Ik ben geboren in 1975 en de eerste jaren van mijn leven werd ik omringd door  liefde.  De momenten die ik mij herinner van die tijd zijn mooi. Toen ik  zes jaar was  overkwam mij iets wat mijn leven volledig veranderde. Ik  speelde altijd buiten  en op een zekere dag kwam er een jongen naar mij  toe. Ik schatte hem zo’n tien  jaar ouder en hij kwam heel vertrouwd over. Hoe het precies gebeurde weet ik  niet meer, maar hij heeft mij toen  seksueel misbruikt. Als ik het nu zo schrijf  zie ik dat moment weer voor  me. Het raakt mij telkens weer! Vervolgens is het  nog drie keer gebeurd.  Ik heb er nooit met iemand over gesproken.

28 jaar lang heb ik dit voor me gehouden. Vanaf die ene dag ben ik totaal veranderd. Ik  werd introvert, agressief en voelde geen liefde meer. Vanaf  mijn tiende jaar ging ik stompjes van sigaretten roken die ik op straat vond. Toen ik naar de MAVO ging kwam ik voor het eerst in aanraking met drugs. Ik begon te blowen en  voelde mij hierdoor zo lekker. Ik kon door  het blowen ineens in mijn eigen  wereld leven en deed het dus de hele dag  door. Ik voelde niks, mijn gevoelens  werden verdoofd. Al snel kwam ik in  aanraking met drank en harddrugs. Wat een  geweldige middelen waren dat.  Jammer genoeg wist ik niet  dat ze mijn leven volledig zouden verwoesten. En achteraf niet alleen míjn leven, maar ook dat van de mensen om mij heen, met name mijn familie. Ondanks de hoeveelheid drank en drugs  heb ik mijn MAVO diploma nog wel gehaald. Ik had daarna niet  zoveel zin  meer om te leren en ben meteen gaan werken.

In  die tijd dronk en snoof ik  elke dag. ”Ik kan het wel aan en ik ben niet  verslaafd”, zei ik altijd wanneer  mensen mij weer onder invloed zagen.  Mijn ouders steunden me financieel en ik  sleurde hun mee in mijn  verslaving. Achteraf zei mijn moeder “Jij hebt 21 jaar  van mijn leven  kapot gemaakt” en ik moet haar gelijk geven. Ik heb wel altijd  gewerkt,  totdat mijn lichaam het veelvuldige gebruik niet meer aankon. Toen  werken  echt niet meer ging, heb ik mij bij mijn toenmalige werkgever ziek  gemeld.  Ik was moe en depressief en ben toen onder behandeling geweest van een   psycholoog. Zij vertelde me dat ze mij alleen kon helpen wanneer ik niet  onder  invloed was. Ik wilde dat niet horen en tijdens de ziektewet ben ik  juist meer  en meer gaan gebruiken. Ik zat ziek thuis, dus hoefde toch niet  te werken. Ik  kreeg wel hetzelfde salaris, dus perfect om mijn verslaving  te voeden. Ik heb me  toen echt bijna kapot gezopen en gesnoven. Het was op  een gegeven moment zo erg  dat ik geprobeerd heb een einde aan mijn leven  te maken. Mijn ‘rock bottom’ kwam  toen ik de wanhoop en het verdriet in de  ogen van mijn ouders zag op het moment  dat mijn poging tot een overdosis  mislukt was. Het was tijd om toe te geven dat  ik verslaafd was. Ik had een  puinhoop van mijn leven gemaakt. Ik had veel mensen  emotionele en fysieke  pijn aangedaan.

Mijn ouders gaven mij nog één kans. Er werd een afspraak gemaakt bij SolutionS.  Ik  wilde ook écht stoppen. Tijdens mijn intake werd meteen al besloten dat  ik eerst  28 dagen naar de kliniek in Voorthuizen moest en vanuit daar  meteen door naar de  kliniek in Zuid-Afrika. Ik heb direct ingestemd.  Eenmaal in de kliniek  aangekomen ontmoette ik die mensen die mij het  gevoel gaven dat ik niet de enige  was met deze ziekte. Dat gaf me zo’n  vredig gevoel. Ik werd ontvangen zonder  veroordeeld te worden. Ik weet nog  goed dat ik voor het eerst in de groep zei: “Ik ben Rogier en ik ben verslaafd”. Het voelde angstig en ook vredig om dit te  kunnen zeggen. Ik heb enorm  veel geleerd en ben mijzelf ook tegengekomen in die  28 dagen. Ik zag in  dat liegen en manipuleren mijn leven was. Met veel  groepstherapie en  1-op-1 gesprekken heb ik de `tools` gekregen om dat te  veranderen.

Ik   ben met mijn 21 jaar ervaring als actief gebruiker gaan geloven dat leven met  de  ziekte verslaving zónder middelen te gebruiken, echt mogelijk is. De  eerste stap  is erkenning van je ziekte en het vragen om hulp. Ik ben trots  op het feit dat  ik mijn ego opzij heb gezet en de stap heb durven maken.

Anton, 50 jaar. Academicus, verslaafd aan seks.

Het is nu anderhalf jaar geleden dat ik de kliniek van SolutionS in Voorthuizen  heb  verlaten. Ik denk er nog vaak aan terug; aan de vele jaren die ik in  mijn  actieve verslaving doorbracht, aan het krampachtige dubbelleven dat  in stand  hield en hoe ik mij voelde toen ik uiteindelijk echt bereid was  hulp  te
aanvaarden.

Mijn verslaving stak de kop op in mijn jeugd. Toen ik een jaar of veertien was ontdekte ik dat ik via masturbatie mijn spanning en ongenoegens kon afreageren. Gaandeweg is dat uitgegroeid tot een dwangmatige handeling waarvoor gelegenheid  moest worden gecreëerd, zowel mentaal als fysiek. Als  er geen spanning was,  creëerde ik die wel. Als er geen plek was, zocht ik  die op.

Ik kijk terug op 35 jaar verslaving. Een lange periode waarin mijn verslaving de regie voerde  over mijn  leven. Die beïnvloede mijn keuzes op allerlei terreinen zoals  relaties, werk,  woonplaats, familie, sociale contacten en hobby’s. Mijn  verslaving raakte uiteindelijk het wezen van mijzelf, mijn gevoel. Daar  heb ik het meeste “last” van.

Ik heb vele momenten  gekend  waarin ik mij bewust was van mijn ongezonde gedrag. Ik kwetste er  anderen mee en  deed mijn dierbaren tekort. Herhaaldelijk beloofde ik  mijzelf en de ander  beterschap. Dan ging het even goed, maar al snel  raakte ik weer in de ban van  mijn verslaving en verviel weer in mijn oude  patronen. Steeds heftiger en  geraffineerder. Ik was een kei in het  bagatelliseren van de ernst van de  situatie. Vaak was ik met mijn  gedachten ergens anders, was ik afwezig.  Pornografie speelde een  prominente rol in mijn belevingswereld. Ik nam steeds  meer risico’s,  verlegde grenzen en werd op heterdaad betrapt achter de computer.  Ook dat  incident wist ik te bagatelliseren. Ik voelde mij schuldig en diep ongelukkig. Toch ging ik er mee door. Totdat ik het op een gegeven moment  niet  meer kon ontkennen.

Op  aandringen van mijn  partner heb ik 2,5 jaar geleden externe hulp ingeroepen. Ik  had dat al  eerder toegezegd maar ik durfde niet. Bovendien vond ik dat het niet  zo  erg was, ik deed toch niemand kwaad! Vervolgens ben ik gestart met een ambulante behandeling. Opname in een speciale kliniek voor verslaafden was  het  advies, maar dat zag ik op dat moment niet zo zitten. Mijn werk, mijn  gezin en  mijn sociale contacten moesten immers doorgang vinden. Ik besefte  toen nog niet  dat herstel van een verslaving een intensief proces is  waarvoor veel offers  moeten worden gebracht. Ik was aanvankelijk heel  gemotiveerd, ging trouw naar de  sessies en bereide mijn huiswerk voor. Ik  maakte gestaag vorderingen, zeker in  het terugbrengen van de frequentie in  mijn masturbatiepatroon. Ik was zelfs  lange tijd geheel abstinent. Toch  knaagde het van binnen. In een periode dat ik  met mijn therapeut sprak  over de afbouw van mijn behandeling, kreeg ik een  gigantische terugval.  Alle oude patronen die ik dacht overwonnen te hebben  kwamen terug. Het  voelde alsof ik op een tijdbom had geleefd. Ik wilde het niet  en toch  gebeurde het! Mijn wereld stortte in en dat van mijn gezin  ook.

De stap  naar de kliniek  van SolutionS was toen zo gezet. Ik was bereid om in korte  tijd al het  noodzakelijke te regelen om de 28 dagen in de kliniek in Voorthuizen mogelijk te  kunnen maken. Dat was een heftige periode, maar ik  was super gemotiveerd en  wilde ook echt veranderen. Ik deed alles wat me  werd aangedragen, zoals  meditatie, groepssessies en beeldende- en  creatieve therapie.

Om  mijn herstel te  bevorderen, werd ik uitgedaagd om heel intensief te werken  aan de bewustwording  van de verwoestende gevolgen van mijn verslaving. Ik  durf nu voorzichtig te  stellen dat ik daarin geslaagd ben. Ik voel mij een  stuk vrijer, meer open en  milder. Ik hoef niet meer te ontkennen. Alleen  al het feit dat ik op dat punt  eerlijk probeer te zijn naar mijzelf en  anderen geeft verlichting. Dat ervaar ik  als een groot  goed.

Eenmaal  uit de  kliniek is het gevaar om terug te vallen in “oud gedrag” steeds aanwezig. Triggers als televisie en internet heb ik uit mijn huis verbannen,
evenals alcohol. Dit klinkt misschien gek, maar dat was het  meest eenvoudige wat ik kon  veranderen. Ik realiseer mij heel goed dat ik  de komende jaren nog hard aan mijn  gedragsveranderingen moet werken. Dat  vooruitzicht heb ik aanvaard.

Richa, 22 jaar. Werkte als   interim shopmanager bij een modebedrijf. Eetstoornis en verslaafd aan cocaïne en alcohol.

Ik  ben ontzettend dankbaar dat ik op mijn 22ste al de kans heb gekregen om mijn  leven te  veranderen. Eigenlijk was ik altijd al in staat om voor de buitenwereld een mooi plaatje van mijzelf weer te geven. Ik heb een hele liefdevolle  familie,  heb een goede jeugd gehad, op school ging het mij makkelijk af en  ik had al snel  een goed betaalde baan toen ik afgestudeerd was. Ik had alles goed onder  controle, dacht ik.

Maar wat bijna niemand wist, was dat ik al vanaf mijn 15de obsessief eetgedrag vertoonde. Ik was ervan overtuigd dat ik niet geaccepteerd zou worden als ik  te  zwaar was. Vanaf mijn 20ste ging ik met criminelen om en respecteerde ik mijn  seksuele waarden totaal niet. Ik was bang om afgewezen te worden, bang om er  niet bij te horen, bang om niet goed genoeg te zijn. Ik  zocht  bevestiging  in anderen, omdat ik die bij mijzelf niet kon  vinden. Voor de buitenwereld bleef  ik gewoon de gezellige Richa die er  altijd op en top uitzag en altijd vrolijk  was. Toen ik op mijn 21ste begon  met werken, nam ik al snel een vlucht in cocaïne. Nadat ik het een keer  geprobeerd had, was ik eigenlijk direct  verslaafd.

Ik kon  ongelooflijk  veel werken en daarnaast volop feesten in het weekend. Om de lange  dagen  vol te houden en de stress te verzachten begon ik ook op mijn werk te   gebruiken. Mijn alcoholinname verviervoudigde zich op een gegeven moment.  Na  drie flessen wijn en een paar gram cocaïne genuttigd te hebben, stapte  ik nog  gerust achter het stuur. Het vreemde was dat ik het eigenlijk normaal vond. Al  mijn grenzen vervaagden, maar ik vertikte het om de  alcohol en de coke er de  schuld van te geven. Dit waren mijn “vrienden” die mijn rotgevoel zo ontzettend  goed konden onderdrukken. Ze haalden mijn  honger weg, zodat het niet echt nodig  was om te eten. Ze hielpen mij met  het creëren van mijn eigen fantasiewereld,  mijn eigen waarheid. Dit had  overigens niets meer te maken met de realiteit. Het  was één grote leugen  waar ik zelf in was gaan geloven. Mijn wereldje was in een  jaar tijd heel  klein geworden. Ik had geen interesse meer in mijn werk, vrienden  of  toekomst. Het enige waar ik nog voor leefde was het weekend. Het weekend waarin ik mezelf kon verdoven met cocaïne en alcohol.

Mijn broertje en zusjes wisten van mijn gebruik en zij leden ontzettend onder mijn leugens en alle beloftes die ik deed om te stoppen. Ik heb toen alles opgebiecht aan mijn   moeder. Die heeft een afspraak bij SolutionS gemaakt en een week later zat ik  in  het vliegtuig op weg naar de kliniek in Zuid-Afrika. Ik liet alles achter, inclusief mijn oude destructieve leven.

Bij  SolutionS werkte ik  via het 12 Stappen Minnesota Model aan mijn herstel. De  basis van het  programma is simpel: gewilligheid, openheid en eerlijkheid is het  enige  wat nodig was. Toch had ik daar in het begin ontzettend veel moeite mee. Ik was ervan overtuigd dat ik mijn leven altijd tot in de puntjes kon controleren, maar dat was precies hetgeen ik in de kliniek moest loslaten. Ze vertelden me dat ik mijn hele leven moest veranderen en dingen anders  moest  doen. In het begin was ik ontzettend defensief. Ik dacht weer dat ik  het op mijn  eigen manier kon doen. Ik vond het zo eng om mijn wil over te  geven, maar na  drie weken nam ik de sprong van vertrouwen en begon de  suggesties van de  counselors op te volgen. Ik moest mijn masker van  perfectie loslaten. Dat klinkt  simpel aar voor mij was dat mijn identiteit  geworden. Ik heb de moed om te  veranderen moeten halen uit iets wat groter  is dan  mijzelf.

Vanaf   die eerste keer dat ik me overgaf is de realiteit langzaam zichtbaar  geworden.  Herinneringen die mij pijn deden begonnen terug te komen. Ik  kreeg mijn  gevoelens terug en realiseerde mij wat ik mezelf en anderen had  aangedaan.  Tijdens mijn verblijf moest ik mij vele malen buiten mijn  comfortzones begeven.  Dingen doen die ik heel eng vond. Mensen  confronteren, ‘nee’ zeggen en voor  mezelf opkomen. Ik begon te ontdekken  dat er wel degelijk een waardevol persoon  achter die gekunstelde perfecte  buitenkant zat.

In de kliniek in Zuid-Afrika heb ik het begin gemaakt van een heel nieuw leven.  Ik  zie weer een toekomst en ik zie weer mogelijkheden waar ik blind voor  was  geworden. Ik weet nu dat er ongelooflijk veel meer is om voor te leven  dan  alleen de bar, werk, alcohol en drugs. Ik ben ontzettend dankbaar dat  ik dit op  zo’n jonge leeftijd al heb mogen ervaren. Ik ben er nog lang  niet, ik zal mijn  hele leven hieraan moeten werken. Ik heb een ziekte die  verslaving heet en dat  zal nooit meer overgaan. Ik heb alleen een manier  gevonden om daar mee te kunnen  leven. Ik weet nu dat die manier van leven  mij veel meer gaat brengen dan alleen  clean blijven. Ik hoop dat er nog  veel mensen zullen volgen die hetzelfde kunnen  gaan ervaren. Het besluit  om dit programma van SolutionS te gaan volgen is het  grootste cadeau van  mijn leven geweest. 

Berry, 21 jaar. Verslaafd aan  cannabis, cocaïne en heroïne.

Het gezin waarin ik opgroeide zou je normaal en harmonieus kunnen noemen. Geen gescheiden ouders, gewoon een vader, een moeder en drie zusjes. Ik ben de oudste. We woonden destijds in Delft. Al tijdens de basisschool trok ik voornamelijk op met vrienden uit de buurt, die een stuk ouder waren dan   ik.

In  de zomervakantie, voordat  ik naar de middelbare school zou gaan, gingen we steeds naar het park in de stad  waar we samen rookten. Op één van die  dagen rookte ik mijn eerste joint, ik was  toen pas 12 jaar oud. Ik vond  het super lekker. Het lichte en zorgeloze gevoel  in mijn hoofd smaakte  naar meer. Ik weet nog dat ik dacht: “Hier stop ik nooit  meer mee, dit wil  ik altijd blijven doen”. Geld om te blowen had ik niet, dus  pikte ik het  uit de portemonnee van mijn moeder. Dat begon met een paar euro, dat viel  niet zo op. Het bleef echter niet alleen bij blowen in het weekend, al vrij snel blowde ik iedere dag. Toen ik op de middelbare school kwam, was  ik  bijna de enige blanke jongen. Het frustreerde mij dat ik bijna geen contact had  met de jongens uit mijn klas. Zij kwamen voor mij uit een  totaal andere cultuur.  Daardoor trok ik alleen maar meer op met mijn  vertrouwde oudere vrienden uit de  buurt.

Op   een avond zaten we bij één van deze vrienden thuis en kreeg ik mijn eerste “pilletje”. Het was XTC. Dit gaf me het gevoel dat ik de hele wereld aankon.  Je  kon er nachten van opblijven zonder moe te worden. In deze periode verzon ik  doorlopend smoesjes om maar niet thuis te hoeven zijn.  Ondertussen zwierven we op straat. Het was ongelofelijk hoe goed ik kon  liegen tegen mijn ouders en zij vertrouwden mij volledig.

Mijn  drugsgebruik werd  ondertussen steeds heftiger, zo blowde ik inmiddels de hele  week door.  Maar pillen vond ik nog veel fijner. In eerste instantie merkten mijn ouders niets aan mij. Ze vonden me wel wat apart, maar ik was de oudste en  er  was geen “vergelijkingsmateriaal”. Daarnaast dachten ze dat ik last had  van een  vroege puberteit. Van mijn ouders mocht ik thuis op mijn kamer  roken. Liever  thuis dan op straat, dachten ze. We hadden natuurlijk geen  geld om alle troep te  kopen, dus ging ik zakkenrollen, fietsen stelen,  alles om aan geld te komen. Er  ging zo’n € 200 per week doorheen om te  gebruiken. XTC werd te duur, dus stapten  we over op de speed. Dat was veel  goedkoper en het gaf een enorme kick! Het was  overal te krijgen, ik kende  alle dealers en ze bezorgden zelfs “thuis” of waar  je maar wilde. 

Vervolgens  begon ik op  mijn 15de cocaïne te snuiven. Toen was het hek helemaal van de dam.  Ik  vond het geweldig. Maar cocaïne was duur, dus het stelen nam ernstigere   vormen aan. Ik stal destijds zelfs geld van mijn zusjes en er verdween  steeds  meer geld uit de portemonnee van mijn moeder in mijn zak. Als ik er  op  aangesproken werd deed ik verontwaardigd en zei dan: “Ik krijg overal  de schuld  van!” Van de cocaïne stapte ik over naar het roken van heroïne.  Vreemd genoeg  vond ik dat ontzettend vies, ik ging zelfs acuut over m’n  nek, maar ik zette  door..... Ook het roken van heroïne gaf me uiteindelijk  een enorme kick.  Daarna volgde het "basen", wat ik super vond. Het nadeel  hiervan is dat je na  vijf minuten de smaak kwijtraakt en er dan een niet  te stuiten drang ontstaat om  meer te roken. Ik werd letterlijk helemaal  gek.

Om  deze leefwijze te  kunnen betalen verkocht ik een leren jack van mijn vader en  een televisie van thuis. Mijn ouders belden de politie. Toen ze  binnen kwamen zat ik op  mijn kamer te basen, ik moest alleen maar lachen en  ik ontkende alles.  Mijn moeder bracht me naar het politiebureau en  daar moest ik drie dagen  blijven. Van die dagen herinner ik me alleen nog  de extreme drang naar  drugs. In het politiebureau heb ik alleen maar om me heen  geschopt en  geslagen. Toen ik thuis kwam hebben mijn ouders mij de deur  uitgezet.

Ik   moest voorkomen en bekende alles, maar alleen om snel vrij te komen en  weer  achter de drugs aan te kunnen. Ik verkocht zelfs al mijn kleren  en  toen alles op was ging ik weer naar huis. Daar zaten mijn oom en tante  en  zij hebben mij letterlijk vastgepakt en meegenomen om bij hun in de  Betuwe te  gaan wonen, ver van alle kwaad. Dat ging even goed. In eerste  instantie won ik  hun vertrouwen waardoor ik op een gegeven moment  boodschappen mocht doen met de  pinpas van mijn tante. Ik pinde direct €200,- en vertrok weer naar Delft om  achter de drugs aan te gaan. Dit  heeft zich enkele keren herhaald. Uiteindelijk  brachten mijn oom en tante  me naar SolutionS. Dit werd het begin van een lange weg uit het dal.

Voor  mij werd een  opname geregeld in de kliniek in Zuid-Afrika. Tijdens de vlucht  hield ik  het niet vol en uit pure wanhoop begon ik te zuipen. Zoveel dat de   stewardess uiteindelijk een fles bracht, dan hoefde ik niet zovaak naar voren  te  lopen. Aangekomen in Zuid-Afrika was ik een zombie.

Het  heeft twee maanden  geduurd voordat ik echt wilde en echt begon met het  proces van de 12 stappen.  Tijdens een extreem diep dal in Zuid-Afrika belde ik mijn counselor, hij kwam direct. Ik wist het zeker, dit wilde ik nooit meer. Dat was het moment waarop ik  definitief besloot het roer om te  gooien.

Ik  ben nu 21 jaar en  volg een MBO opleiding maatschappelijk werk, niveau 4. Het  gaat goed en ik  heb al ruim drie jaar niets meer gebruikt. Uiteindelijk wil ik  counselor  worden. Ik heb geen spijt van mijn gebruik, maar wel van alles wat ik  mijn  familie heb aangedaan. Het gebruik is een onderdeel van mijn leven, een leven wat mij gevormd heeft en maakt tot wat ik nu ben. Iedere dag opnieuw  zeg  ik tegen mezelf dat ik die dag clean blijf. Ik heb euforische momenten beleefd  tijdens mijn gebruik en voel soms een leegte, maar ik ben er niet  iedere dag  meer mee bezig. Ik heb bewust gekozen om een ander pad in te  slaan en wil  uiteindelijk mensen helpen met verslavingsproblemen.

Monique, 47   jaar. Eetverslaving.

Het   is een zondagochtend in januari. Ik voel me leeg en hongerig. Ik voel me  wanhopig en angstig. Ik ben al jaren bezig om mezelf staande te houden en  elke  keer beland ik in dezelfde valkuilen. Ik vind mezelf niet leuk, vervelend en een zeur. Ik heb het idee dat ik beter niet kan leven, want  ik bak er niets van. Ik  heb het gevoel dat ik moet eten, anders overleef  ik niet. Ik wil me verdoven met eten, want ik kan mijn emoties niet  hanteren. Ik weet niet waar ik het zoeken  moet. Ik wil niet knettergek  worden, dus ik doe de kast open. Om een uur of  tien  ’s ochtends kan  ik al niet meer zitten, mijn buik is vol, ik voel me  ziek en gefrustreerd.

Dit  was voor mij een dagelijkse gewoonte totdat ik op internet hulp zocht en SolutionS tegenkwam.

Op  de website staat dat ik voor noodgevallen 24/7 kan bellen, dus ik bel direct.  Ik  krijg te horen dat er de volgende ochtend om 10:00u een telefonisch  afspraak mogelijk is. Ondertussen ben ik op de website van SolutionS  informatie gaan  vergaren en gaan nadenken of hulp echt iets voor mij is.  Ik besluit diezelfde  dag nog om ervoor te gaan. Deze keuze staat voor mij  vast. Het is nu of nooit,  dat voel ik wel. Ik eet mezelf kapot.

De   volgende dag bel ik. Nadat ik uitleg krijg maak ik een afspraak om over  twee  dagen een intakegesprek te krijgen. Ondanks dat ik er echt voor wil  gaan begin  ik dezelfde dag alweer te onderhandelen met mezelf. “Ach, het  is toch allemaal  niet zo erg, het valt wel mee en ik kan dit toch zelf wel  oplossen. Maar  afspraak is afspraak en hij staat in mijn agenda”.

Woensdag  fiets ik van Soest  naar Barneveld. Dit is ruim 20 kilometer, dus ik heb alle tijd om  na  te denken. Onderweg wil ik omdraaien: “Ik wil niet verder, ik ben toch  niet  verslaafd? Jawel Monique”, zeg ik tegen mezelf. “Je hebt een obsessie  met eten  en die verdwijnt niet vanzelf, anders was het al lang gelukt,  want wilskracht  heb je genoeg. Oh ja, heb ik wel wilskracht? Als het er op  aankomt vind ik een volle buik belangrijker dan de afspraken die ik met  mijzelf gemaakt heb”. Eenmaal in Barneveld op het hoofdkantoor van SolutionS  aangekomen heb ik een  gesprek met Don Schothorst en Miriam Diekman. Zij  raken me echt. Don weet waar  verslaving over gaat en Miriam snapt dat ik  veiligheid nodig heb tijdens de opname. Het voelt goed. Ik ga weg met een opnamedatum. En daarna begint de onderhandeling met mezelf weer: ”Wil ik  dit wel, kan ik dit wel, ik kan het toch  ook anders oplossen?” Toch zet ik  door.

Op  de dag van de opname  laat ik me wegbrengen door mijn vader en moeder. Dit is praktisch, maar ik doe het vooral omdat ik mijn ouders een rol wil geven in dit gebeuren. Als  zij weg zijn komt alles op mij af en opeens moet ik zeggen: “Ik  ben  Monique en ik ben verslaafd.” Ik ben bang en probeer alles onder controle  te  houden, maar ik ben de grip allang verloren en wil dat maar niet  inzien. Ik vind  het zwaar en ik ben verdrietig. De verhalen van andere  mensen raken me  diep. 

Ik werk samen met mijn mede lotgenoten aan stap 1 van het 12 Stappen programma,  dus  ik leer van alles over mateloosheid door machteloosheid. Maar ik vind  het  toegeven dat ik machteloos ben tegenover voedsel heel beangstigend.  Want als ik  machteloos ben, dan kan ik er toch ook niets aan doen? Ik kan  het onderscheid  niet maken tussen het eten en het ondernemen van acties om  vrij te zijn van de  obsessie over eten. Want dat is mijn doel: vrijheid  van  voedselobsessie. 

Dankbaar
Ik ben 45 dagen in  SolutionS Center geweest. De opnameperiode was de zwaarste tijd van mijn  leven, maar het  is absoluut de moeite waard. Zonder de opname was ik niet  begonnen aan het  proces waar ik nog steeds in zit: de stappen zetten om  vrij te zijn van  voedselobsessie, om te kunnen leven met mijn verslaving,  met mezelf, in mijn  huis. Want ik verlang naar leven in vrijheid. Met mijn  eten en negatieve  gedachten over mezelf houd ik mezelf gevangen, daar ben  ik me helemaal bewust  van.

En   nu zeg ik: ”Ik ben Monique en ik heb een eetverslaving. Ik ben het niet,  ik  ben een mens met een verlangen naar vrijheid van voedselobsessie, met  een  verlangen naar leven in vrijheid’.

De behandeling bij SolutionS is het begin geweest van een verandering. Een verandering waar ik mijn leven lang aan moet blijven werken, een verandering die mij doet leven. SolutionS is er nog steeds voor mij. Er zijn meetings, ik kan  naar mijn therapeut en ik kan bellen als het niet goed met mij  gaat. Ik weet: het is een veilige plek, een professionele plek vol zorg en  compassie.

Jeroen, 58   jaar. Verslaafd aan alcohol.

“Wat ben jij veranderd”, zei mijn vriend Jan die ik al lange tijd niet meer  gezien  had. We kwamen elkaar vaak tegen bij de Jazz Club. Daar genoten wij  van de  Dixieland en de mooie vrouwen die ook wel van een wijntje hielden.  Ik antwoordde  dat ik nog steeds dezelfde was, maar dan anders. Jan vond  mij er gelukkig  uitzien: ”Je ogen stralen en je voorkomen is open en  eerlijk”. Ik vertelde hem  dat ik niet meer dronk en ook dat ik niet meer  alleen was. Hij wist wel dat mijn  eenzaamheid de aanleiding was van mijn  overmatige drankgebruik. Voorheen bezocht  ik elke gelegenheid om maar aan  drank te komen. Elke maand dronken wij op  een zelf verzonnen zakelijk  succes. We vertelden onze vrouwen dat we een  zakelijke bespreking hadden  en dat het wel laat kon worden.

“Jan,  ik wil je iets  vertellen. Sinds kort ben ik eerlijk tegen mijzelf en  anderen geworden en ik wil  de vreugde en het geluk wat je in mij ziet met  je delen. Vandaag sta ik 158  dagen droog. Elke dag zeg ik tegen mijzelf:  Vandaag drink ik niet.”  “Wordt  je daar gelukkig en blij van?”, interrumpeerde  Jan. “Ik zal je mijn  verhaal vertellen. Weet je nog  dat ik het contact met je verbroken had? We  maakten geen afspraken meer,  ik was niet meer in staat door de drank de fijne  contacten te onderhouden  en durfde geen auto meer te rijden. Het ging steeds  slechter met mijn  gezondheid en ik was op een dag niet meer in staat nog alcohol  te gaan  kopen. Zelfs de slijter wilde niet meer bezorgen, ik was kapot. Bij de   zaterdagpost vond ik een kaart van mijn zus Joke en zij attendeerde mij op  een  advertentie van SolutionS”.

Ja,   die kende ik wel. Jaren geleden had ik al eens een brochure van SolutionS   aangevraagd. Die heb ik opgezocht en vervolgens ben ik op de website gaan   kijken. Daar las ik dat de kosten deels vergoed werden door de   ziektekostenverzekering. Nu durfde ik wel te bellen, zij boden mij uitzicht  om  uit mijn ellende te komen. Om een lang verhaal kort te maken, de  maandag daarop  werd ik bij SolutionS afgeleverd door mijn zoon en zus  Joke. Ik had er zelf voor  gekozen dat ik mijn leven wilde veranderen en  dat ik hulp nodig had. Op eigen  kracht heb ik het vele malen geprobeerd,  echter zonder  resultaat.

De   opvang, detox, counseling, sport, lecture en het 12 Stappen programma, alles  was  liefdevol en direct betrokken op mijzelf. Zij hebben mijn beslissing  om geen  druppel meer te drinken waargemaakt. Het statement: ”1 is te  weinig en 100 is te  veel”' ben ik goed gaan begrijpen en ik pas dit in  mijn leven toe. Toen ik na 28  dagen uit de kliniek kwam ben ik bij mijn  moeder gaan wonen omdat alleen  thuiszitten een trigger zou zijn om weer te  beginnen.

Vervolgens  bezocht ik ook  vele AA-meetings en onderging ik de aftercare van  SolutionS. Het ging  fantastisch en iedereen zag dat ik veranderd was. Een  ieder die wist dat ik bij  SolutionS was geweest, loofde mij over mijn  beslissing. Schaamte werd vervangen  door trots. Ik had een prestatie  geleverd. Ik was iets geworden en het bezorgde  mij geluk en voorspoed.

Ton, 39 jaar. Verslaafd aan cannabis, cocaïne, alcohol en XTC.

Toen  ik een jaar of 14 was en  in het tweede jaar van de middelbare school zat,  had ik een vriendengroep om me  heen die altijd aan het experimenteren was  met drugs. En ik deed mee. Dit  resulteerde in veel drinken in de weekenden  en ook mijn eerste blowervaring. Als  ik terugkijk naar die tijd valt het  mij nu op dat ik één van de weinige was die  altijd excessief dronk, veel  moest overgeven en vaak laveloos was. Een jaar  later ging ik met grotere  regelmaat blowen. Eerst alleen in het weekend, maar al  snel werd dit  dagelijks. Op mijn 16e ging ik studeren in Arnhem en ging ik op  kamers.  Dit was ook de periode waarin ik voor het eerst ging snuiven en XTC ging   gebruiken, beide ervaringen waren euforisch. Over coke zei ik na mijn  eerste  keer: "Als ik ooit echt geld ga verdienen dan word ik een  coke-verslaafde!"  Ondertussen deed ik een sportopleiding. In het sporten  zelf was ik goed, maar in  het leren niet. Ik miste teveel theorielessen  waardoor het voor mij geen zin  meer had om naar school te gaan. Als  vervanging ging ik maar de hele dag blowen.  Dat werkte prima tegen de  verveling. Ik sliep er goed van en ik kwam zonder iets  te doen de dag  door.

Na  een half jaar kwam  ik terug in de gemeente waar ik opgroeide. Ik had geen werk,  geen  opleiding en niets om handen. Mijn moeder had in die tijd   een
groothandel/galerie en bewaarde de kas thuis. Iedere dag haalde ik  daar  honderd gulden uit, dat was makkelijker dan werken. Van die honderd  gulden zat  ik alleen maar in de kroeg te drinken, te blowen en te gokken.  Aan het einde van  de dag was ik door het geld heen en de volgende dag  pakte ik opnieuw geld. Mijn  moeder had het pas na ongeveer drie maanden  door. Uiteindelijk werd ik als een  onhandelbaar kind het huis uitgezet en  ben ik aan samenwonen met mijn  toenmalige vriendin die ook uit huis was  gestuurd.

Rond  mijn 19de had ik  al duizenden euro´s schuld. Door ondoordachte en domme  beslissingen omdat  ik altijd stoned was! Dit ging door tot mijn 22ste: af en toe  werk,  schulden niet aflossen en vooral veel blowen en in het weekend overmatig drinken.

Op  mijn 23ste kreeg ik  mijn eerste volwassen baantje wat ik ook nog eens echt leuk  vond. Toen  kwam voor het eerst het besef dat ik een gedeelte van de   verantwoordelijkheid van mijn leven terug moest pakken door middel van het aflossen van mijn schulden. Ik ben daar zeven jaar mee bezig geweest. Op  mijn25ste kreeg ik een relatie met de dochter van mijn baas die  anti-drugs en  anti-blowen was. Over mijn harddrugsgebruik sprak ik nooit,  dus daar wist ze  niets van en het blowen gedoogde ze. Op mijn 29ste werd  ik freelance geluidsman  en met het geld wat ik verdiende kon ik mijn  cokeverslaving bekostigen.

Door mijn ervaring met blowen (24 uur per dag) was ik heel erg goed in het  verbloemen  van mijn drugsgebruik tegenover mijn vriendin. Ik kende  natuurlijk alle  symptomen van een drugsverslaafde zoals niet eten,  onrustig en gesjeesd zijn,  "racekaken" en ik deed er alles aan om die dingen nooit te tonen. Ik lette goed  op mijn ademhaling waardoor ik altijd  rustig bleef en ook al kreeg ik geen hap  door mijn keel, ik at stug door  om maar niet door de mand te vallen. Tweeënhalf  jaar lang lag ik 's nachts  in bed naar het plafond te staren, helemaal  doorgesnoven en dacht ik:  "Laat dit alsjeblieft stoppen! Dit moet anders!" Maar  het bleek al die  tijd een onmogelijke missie voor mij  alleen.

Uiteindelijk werd ik 36, mijn meisje ging weg, ik verloor 70% van mijn werk en had wederom een hoop schulden opgebouwd. Mijn toenmalige schoonouders die mij  al 13 jaar  kenden, realiseerden zich dat ik dit uiteindelijk niet zou overleven. Zij  organiseerden in samenwerking met SolutionS een interventie.

Vanaf   het moment dat iedereen binnenkwam wist ik wat er ging gebeuren en had ik al  een  antwoord bedacht. Ik heb nooit ‘nee’ gezegd die avond, ik ben alleen  maar stil  geweest en heb geluisterd. Ik was bang, maar ik wist wel dat ik  het zou doen. De  volgende dag zat ik in het vliegtuig naar de kliniek Crossroads in Antigua. De  reis heb ik als in een roes beleefd, ik heb er  heel weinig van meegekregen.  Vanaf het moment dat ik in de kliniek zat heb  ik me volledig overgegeven aan het  programma. Wat ik daar heb gekregen is  eigenlijk met geen pen te beschrijven:  gevoel, emotie, lachen, huilen,  geheugen, herinneringen en het  allerbelangrijkste: een keuze.   Twintig jaar lang heb ik geen keuze gehad, werd mijn leven geregeerd door  mijn  gebruik. SolutionS heeft mij het gereedschap gegeven om met een leven  zonder  gebruik om te kunnen gaan. Ik heb nu dus de keuze om te gebruiken  of  niet.

Nu   ben ik twee jaar verder en ik ben nog steeds clean. Ik heb altijd gezocht  naar  geluk buiten mijzelf, een leuke vriendin, een goede baan, een dikke  auto, een  fijn huis, maar toen ik dit allemaal had was ik eigenlijk  helemaal niet  gelukkig. Ik  heb nu vrijwel niets meer, ben alles  kwijtgeraakt, woon  kleinschalig bij een vriend thuis in de garage, maar  ben gelukkiger dan ooit. Ik  ben een opleiding begonnen, heb meerdere leuke  baantjes en heb de mogelijkheid  tot het maken van  keuzes!

Mijn  relatie was allang  niet meer goed, maar mijn prioriteit lag bij mijn verslaving,  niet bij  mijn relatie. Dat is allemaal veranderd. Natuurlijk ben ik nog in  opbouw,  maar bewust, met gevoel en ik kies zelf! “Het doel is niet de weg, maar  de  weg zelf is het doel.“

Niels,   34 jaar. Verslaafd   aan cocaïne, alcohol en XTC.

Toen   ik 14 was, ben ik begonnen met blowen en af en toe in het   weekend een biertje te drinken. Ik zag het (nog) niet als een probleem, iedereen   deed het! Toch is mijn leven onbewust al vrij snel een verkeerde kant op   gegaan. Schoolprestaties bleven uit en ik bleef zitten. Sporten deed ik niet en   ik had weinig ambities. Al snel had ik niet genoeg geld meer om mijn levensstijl   te bekostigen en moest ik vaak geld lenen van mijn ouders. Ze kregen   dit pas veel later of helemaal niet meer  terug.

Met   veel moeite heb ik   mijn MAVO diploma gehaald en ben ik begonnen aan een MEAO opleiding. ‘s Avonds ging   ik vaak naar de coffeeshop en daardoor had ik weinig tijd om huiswerk te maken. Ik   spijbelde veel en begon dingen te stelen, op school, maar ook van mijn ouders.   Na amper een half jaar ben ik met school gestopt. Ik vond het niet leuk. Eigenlijk   vond ik niets leuk behalve geld verdienen om te kunnen blowen en drinken.   Rond mijn 18de ben ik gaan werken. Ik kwam alleen thuis om te slapen en   te eten. Vaak ging ik met een vriend naar een coffeeshop of een discotheek. Aan   tijden hield ik me niet en ik kwam geregeld pas om 5.00 uur thuis. Het deed me   weinig, alleen de volgende morgen was het even vervelend wakker worden. Elke dag   beloofde ik mijn ouders en vooral mezelf om het de volgende keer anders te doen.   Het gebeurde niet dagelijks, maar steeds vaker had ik er geen controle meer   over. De avond kon niet lang genoeg duren. Vaak had ik schaamte van gisteren   en angst voor morgen. Diep van binnen wilde ik het wel anders doen, maar   ik wist niet hoe. Maar aan de andere kant dacht ik weer: "Ik ben jong en   iedereen doet het, dus het is niet zo erg. Het zal wel over gaan als ik een andere   baan, een eigen huis of een vriendin heb".

Na  een  tijdje merkte ik dat ik me niet meer prettig voelde zonder   alcohol of wiet. Ik wist me geen houding te geven. Ik werd onzeker en daar   was maar één oplossing voor. Dat ging een paar jaar zo door en ik leefde een   beetje op de automatische piloot. Ik heb wel altijd werk gehad, maar puur uit   noodzaak en ik bleef nooit langer dan anderhalf jaar bij dezelfde baas. Altijd   werd ik ontslagen of gaf ik het zelf op. Ik wist niet wat ik leuk vond en   ook niet wat ik echt wilde. Ik dacht vaak dat ik het niet kon en durfde ook niet   echt aan iets nieuws te beginnen. Ik leefde echt van weekend naar weekend. Intussen   was er ook wel eens XTC en cocaïne bijgekomen. Zolang ik maar niet na hoefde   te denken en geen verantwoordelijk had voelde ik me  goed.

Ik   had al verschillende (auto)ongelukken gehad. Ik was altijd onder   invloed van veel drank en/of drugs. Steeds vaker ging ik mijn gebruik verbergen en   ontkennen. Ik wilde niet dat anderen het wisten maar ik kon er ook niet mee stoppen.   Geregeld wist ik niet meer wat ik gedaan had of met wie ik uit was geweest,   waar mijn geld was gebleven of wat ik gezegd had. Ik schaamde me daar erg   voor en durfde mensen niet meer onder ogen te  komen.

Toen   ik 25 was kreeg ik een vriendin. Dit was mijn eerste echte   serieuze relatie die stand hield. Zij wist van mijn probleem en ik gaf het   ook toe. Maar meer om van de goed bedoelde raad af te zijn dan om te beseffen dat   ik verslaafd was. Ik heb meerdere leefstijltrainingen gedaan, waar ik moest bijhouden   wat en hoeveel ik gebruikte. Daar loog ik altijd over om bij mijn vriendin   in een goed daglicht te staan, maar ik hield gewoon mezelf voor   de
gek.

Na  een  tijdje kregen we ons eerste zoontje. Toen had ik alles   wat ik wilde: een vriendin, een kind en een mooi huis. Nu kon ik er vanaf blijven, voor één week… Ik besloot naar de huisarts te gaan en kreeg medicijnen zodat   ik niet kon drinken. Maar of ik dronk erdoorheen, of ik wisselde ze van te voren om met paracetamol. Dan kon mijn vriendin zien dat ik ze innam. Toen werd   ons tweede zoontje geboren en dacht ik echt dat ik het geluk binnen handbereik   had. Maar tegen wil en dank bleef ik gebruiken, liegen, manipuleren en   geld achterover drukken.

Op   een gegeven ogenblik was de maat vol en wilde mijn vriendin   dat ik ergens anders ging wonen. Ongeveer een jaar nadat we uit elkaar waren   kreeg zij een nieuwe vriend. Dat was een grote klap voor mij. Ik dacht altijd   dat het wel goed zou komen, maar ik had er nooit iets aan gedaan. Hierdoor   ging ik nog verder bergafwaarts. Ik zag het echt niet meer zitten en wilde   niet meer verder leven.

Door   een bijzonder toeval kwam ik via via in contact met SolutionS.   Nog erg terughoudend ging ik voor een gesprek naar Barneveld. Daar werd me   verteld dat ik een stevige verslaving had opgebouwd. Ik was bang dat ik in een   soort ziekenhuis terecht zou komen met allemaal gekke mensen.   Uiteindelijk  heb ik   toch besloten voor een opname. Ik heb mijn trots opzij gezet en me overgegeven   aan de mensen van SolutionS. Ze vertelden me dat ik een ziekte heb. De   ziekte gaat niet meer over, maar er is een manier om ermee om te gaan. Door goed   te luisteren en het advies op te volgen kwam ik er achter dat het leven helemaal   niet zo somber is.

Ik   maakte kennis met het 12 Stappen Minnesota programma. Na 28 dagen in de kliniek in Voorthuizen ben ik naar de kliniek in Zuid-Afrika vertrokken en   daar werd aangeraden om naar meetings te gaan. Door mijn ervaringen te delen en   te luisteren weet ik nu dat ik helemaal niet zo anders ben dan  anderen.

Ik ga nu naar drie meetings per week en spreek af met andere fellows. Het is niet altijd leuk om naar jezelf te moeten kijken, maar het is nog altijd velen malen beter dan terug te moeten gaan naar het ellendige leven waar ik vandaan kom. Het komt niet altijd aanwaaien, maar het werkt als jij eraan werkt.

Jos.  Gokverslaafd

‘Club   2000’. Dit is de naam van de fruitautomaat waar ik mijn eerste guldens  inwierp  met de intentie om een bedrag te winnen waarmee ik die avond eens  lekker los zou  kunnen gaan in de kroeg. Soms bleef het bij 10 gulden, een  enkele keer was ik 25  tot 50 kwijt. Geen onoverkoombare bedragen, maar  achteraf bekeken vrij veel voor  iemand die net 16 was geworden.
Op dit  moment was het gokken nog leuk. Samen  met vrienden verzonnen we allerlei  manieren om ‘het systeem’ te verslaan. Helaas  zijn gokkasten niet  charitatief ingesteld en na enkele maanden moest ik  concluderen dat mijn  gedrag ervoor gezorgd had dat ik al mijn geld, dat ik  verdiende met  werken, binnen luttele uren kwijt was aan de  fruitautomaten.

Om  ervoor te zorgen dat de eventuele winsten hoger zouden  zijn, verlegde ik  mijn werkterrein naar een ‘professionele’ gokhal in het  centrum van  Zwolle. Ik meldde me ziek op het werk en fietste ’s middags naar de  stad  om in alle rust veel geld te gaan winnen. Om meer te winnen moet je meer   geld investeren en dus waren de verliezen ook veel hoger. Met een flinke   roodstand op mijn bankrekening en een creditcard die zijn limiet al meer  dan  bereikt had, verhuisde ik op 18-jarige leeftijd naar Amsterdam.  De  fruitautomaten werden ingeruild voor Blackjack en Roulette en de  creditcard werd  ingeruild voor 2 andere creditcards met hogere limieten.  Elk weekend was ik te  vinden in het casino in de hoop de jackpot te  winnen. Met een bescheiden inkomen  kon ik de schuldenlast die mijn gedrag  met zich meebracht niet meer aan. Met  mijn laatste geld ‘vluchtte’ ik naar  New York om daar een nieuw leven op te  bouwen. Een hopeloos plan, maar  alles beter dan de confrontatie met schuldeisers  en familie.

Dankzij mijn moeder was ik na een dag of 10 weer terug in   Nederland en pakte ik mijn leven weer aardig snel op. Een nieuwe baan,  nieuwe  vriendin, samenwonen. Deze rustige periode van 3 maanden was  eigenlijk stilte  voor de storm. Af en toe naar de gokhal en het casino  veranderde binnen no-time  in het afsluiten van leningen van tienduizenden  Euro’s om op hoge limieten te  kunnen spelen. Tegen mijn vriendin begon ik  te liegen over mijn ‘whereabouts’ en  ik meldde me steeds vaker ziek op het  werk om te kunnen spelen. Ik sloot me van  alles en iedereen af en was  alleen nog maar bezig met gokken en het opvangen van  de consequenties.

De torenhoge schulden die ik had opgebouwd, kon ik met  geen  mogelijkheid afbetalen en keer op keer moest ik met allerlei plannen komen   om aan geld te komen waar ik mee kon spelen. Frauderen met zorgverzekeringen  en  niet bestaande rekeningen laten betalen, nieuwe (hogere) leningen  afsluiten  waarmee ik bestaande leningen kon afbetalen en geld overhield om  te kunnen  gokken en geld stelen op het werk werden allemaal dagelijkse  kost. Op het moment  dat er echt geen uitweg meer was reed ik naar mijn  vader om alles op te  biechten. Hij betaalde alle schulden binnen 5 minuten  af onder voorwaarde dat ik  niet meer zou gokken.

Een voorwaarde  waar ik mee kon leven voor ongeveer  een week. Ik verveelde me dood in de  periode dat ik bij hem woonde en vroeg een  laptop om te kunnen  internetten. Deze laptop begon ik te gebruiken om online te  pokeren. Ik  bleek gevoel te hebben voor het spelletje en al gauw speelde ik de   grootste toernooien over de hele wereld en zat een aantal keer per jaar in  Vegas  lekker te genieten.
Met al het geld dat ik met poker verdiende  begon ik weer  te gokken op de Blackjack en roulette tafels. Binnen een  jaar zat ik weer met  een slordige zestigduizend euro schuld opgezadeld en  vluchtte opnieuw naar het  buitenland. Ditmaal was het Thailand. Dit  mislukte keihard en via een ziekenhuis  in Bangkok kwam ik terug in  Nederland waar ik geconfronteerd werd met een  gevangenisstraf wegens een  oplichtingzaak van een aantal jaar  eerder.
Aangezien ik niemand meer om  me heen had, kwam ik na de gevangenis  bij het Leger des Heils terecht.  Vanuit daar ben ik in contact gekomen met  SolutionS en zij hebben me  doorverwezen naar een behandelkliniek in Zuid-Afrika.  Dat je in zes weken  niet van je verslaving afkomt heb ik aan den lijve  ondervonden. Het is een  levenslang proces waar veel tijd en energie in gaat  zitten.
Ondertussen  ben ik opnieuw aan het werk en wordt nog steeds begeleid  door SolutionS in  mijn verdere herstel.